Resume Rescue » bewustwording

Gevangen in je baan: Tijd voor een grondige analyse

Wendy voor Resume Rescue — Mon, 03 Jan 2011 07:17:11 +0000

Maandag 3 januari, een rondje nieuwjaarsgroeten, zoenen van collega’s ontduikend of juist gebruik makend van de gelegenheid… Je zet je computer aan en je denkt terug aan 31 december even voor 12-en. Toen je je besefte je dat je hier niet wilt zijn en toch ben je er. Je baan, je collega’s, je managers, alles staat je tegen. Wat is er gebeurd sinds je hier begon? En… hoe kom je hier weg?

Tijd voor wat zelf reflectie en een grondige analyse van je baan. Neem geen overhaaste beslissingen, want de echte reden zou weleens iets heel simpels kunnen zijn. Stel je zelf zo veel mogelijk vragen op deze vier gebieden: Je werk, je werkomgeving, je thuissituatie en jezelf. Ik geef hieronder een eerste aanzet. Wil je echt de diepte in, ga dan op zoek naar een coach of een goed zelfhulpboek ;)

Onderzoek je werk.

Welke taken en verantwoordelijkheden heb je? Welke verwachtingen had je toen je begon. Wat dacht je dat je ging doen, waar zou je verantwoordelijk voor zijn en hoe zou je gaan samenwerken met je collega’s?

Wat is er van deze verwachtingen uitgekomen? Klopten ze, welke niet en welke wel?

Hoeveel werk je? Waar besteed je de meeste tijd aan? Waar zou je je tijd aan willen besteden?

Onderzoek je werkomgeving.

Waar werk je, met wie werk je, welke samenwerkingen zijn goed en wat vreet energie? Hoe word je gemanaged en heb je vertrouwen in je leidinggevenden en het bedrijf?

Hoe kom je naar je werk? Duurt het te lang? Werk je wel eens thuis?

Onderzoek je thuissituatie.

Hoe gaat het thuis? Met je partner, kinderen en (vrije) tijd. Hoe komt het geld binnen en waar gaat het naar toe? Hoeveel tijd besteed je aan je huis, je partner, je kinderen, je familie, je huisdieren, je hobby’s…. en ben je blij met die verhouding? Wat moet anders en wat kan anders?

Onderzoek je zelf.

Wat vind jij belangrijk in een baan, is dat verandert ten opzichte van een paar jaar geleden? Wat wil je uit het leven halen en waar wordt je blij van?

Welke problemen zou jij oplossen als je nergens rekening mee hoefde te houden?

Soms is het antwoord of een oplossing heel simpel.

Ik verdronk in administratieve taken, m’n manager stelde voor een deel uit te besteden.

Een collega had een slechte freelancer ingehuurd: Stoppen met de samenwerking is lastig maar niet onmogelijk.

Een kennis had een makkelijk baantje genomen toen ze zwanger was maar wilde nu meer, het bedrijf kon dat niet geven en ze werd ontslagen: Nu werkt ze op haar niveau bij een ander bureau.

Een vriend had het niet echt naar z’n zin bij het bedrijf waar hij werkte en hield z’n LinkedIn profiel goed bij: Nu werkt hij bij de concurrent, voor een veel beter salaris. Ze hadden hem gevonden op LinkedIn.

Dit zijn normale mensen, zoals jij en ik. Elk probleem heeft een oplossing. Misschien niet meteen, maar weten wat er mis is werkt altijd.

Stuck in de toekomst…

Wendy voor Resume Rescue — Thu, 07 Oct 2010 07:11:52 +0000

Afgelopen maandag zaten we vast in het verleden, maar kan je ook in de toekomst vastzitten? En is dat slecht voor je carrière?

Vast in de toekomst

Hoe kan je nou vast zitten in iets wat nog niet gebeurd is? Mensen die vast zitten in de toekomst, zitten eigenlijk vast in droombeelden en plannen die ze constant aan het maken zijn en leven daarom alleen maar voor iets wat nog moet komen. Voor je carriere is dat minder erg dan vast zitten in het verleden, maar het kan er wel degelijk voor zorgen dat je op een dag, 5 jaar voor je pensioen wakker wordt en je besef dat eigenlijk niet weet waar de tijd gebleven is.

Hoe weet je dat je vast zit in de toekomst en moet je daar iets aan doen?

Carriereplanning

Carrièreplanning is heel belangrijk, althans dat is over het algemeen de tendens in Nederland. Zonder planning geen duidelijke, bij voorkeur, stijgende lijn in je carrière, je verantwoordelijkheden en uiteraard je salaris.

Mensen die vast zitten in een carrièreplanning, zijn alleen maar bezig met de volgende carrièrestap of pensioen. Elke nieuwe functie of baan is bedoeld om tot het uiteindelijke doel te komen. Op zich prima, maar… veel mensen die zo leven nemen geen tijd om televen, te genieten en gewoon ‘te zijn’. Volgens mij zijn mensen die bewust in het leven staan, over het algemeen gelukkiger dan mensen die dat niet doen.

Zoals met alles: carrièreplanning is goed en ook nodig, maar doe het met mate. Hou ruimte voor toeval, sta je zelf toe af en toe van mening te veranderen en besef dat je niet alles kan plannen.

Projectie

Sommige mensen zijn niet gelukkig. En in plaats van met dat af te rekenen wat nu in de weg staat, projecteren ze hun wensen en dromen op anderen of externe factoren: Als dit en dat gebeurt dan ben ik … of Als hij dit gaat doen dan wordt ik ook …. Hierdoor worden ze compleet afhankelijk van gebeurtenissen waar ze weinig tot geen invloed op uit kunnen oefenen. Als je je hoop vestigt op wat anderen misschien gaan doen of op dingen die misschien gaan gebeuren, dan ontken je je eigen mogelijkheden. Als je in ziet waar je wel invloed op kan hebben en je verantwoordelijkheden neemt, dan hoef je niet langer meer te hopen op een betere toekomst, maar wordt je leven nu al een stuk leuker.

Als je vast zit in de toekomst, is de kans groot dat je niet tevreden bent met wat je nu hebt en hoopt of werkt aan betere tijden. Ik zeg niet dat het niet goed is om aan de toekomst te denken, juist wel. Maar zodra alles draait om ‘iets wat gaat komen’ dan zit je op een foute weg. Ook dit heeft weer met accepteren te maken: Als je accepteert hoe het nu is en je jezelf confronteer met wat je het liefst zou willen veranderen, dan kan je gaan werken aan een goed balans tussen het nu en later.

Help ik zit vast!

Wendy voor Resume Rescue — Mon, 04 Oct 2010 07:01:40 +0000

Being stuck: vastziten en niet verder kunnen. Niet kunnen genieten en niet kunen groeien. Stuck… in het verleden, in het nu of in de toekomst. Anneli Rufus heeft een boek geschreven: Stuck, why we can’t (or won’t) move on. Kan je als je vast zit verder met je carrière? En hoe weet je eigenlijk dat je vast zit?

Vast in het verleden

Mensen die vast zitten in het verleden, zien niet of genieten niet van wat er nu om hen heen gebeurt. Ze klampen zich (ongemerkt) vast aan gebeurtenissen of herinneringen uit een vorig hoofdstuk. Ze blijven herhalen hoe leuk het was toen we met z’n allen… of zijn verbolgen over iets wat al een tijd geleden gebeurd is: en toen deed zij en nu kan ik niet ….

Mensen die vast zitten in het verleden, zullen moeite hebben met het vinden van een nieuwe baan, want zo lang je die emoties geen plek geeft, kan je niet aan een nieuw hoofdstuk beginnen.

Hoe weet je dat je vast zit in je oude baan, en hoe kom je ervan af?

boosheid

Elke keer als je nadenkt over je baan, komt er woede naar boven: je werd ontslagen, die ene collega maakte je het leven zo zuur dat je zelf ontslag moest nemen of alles veranderde toen je collega een andere baan nam.

Boosheid en woede zijn een hele slechte basis voor een nieuw begin. Zorg dus dat je er vanaf komt! Geef de gebeurtenissen een plek, accepteer ze, dat is niet hetzelfde als zeggen dat het allemaal zo erg niet was. Lukt het niet alleen, zoek dan een coach: Time to move on!

heimwee

Als je door vacatures bladert, denk je alleen maar: Het zal nooit zo leuk meer worden als toen. De collega’s, je werzaamheden, de bedrijfssfeer, alles was perfect. Met die gedachtes doe je jezelf en andere bedrijven te kort: In een baan gaat het om de juiste mix van mensen en werkzaamheden en jij kan die mix altijd beïnvloeden.

Heimee is geen goede raadgever, want het menselijk brein heeft neiging de geschiedenis wat rooskleuriger te maken en gedachteloos door vacatures bladeren is sowieso geen goed idee. Ga daarom actief aan de slag met die heimwee: Schrijf, zo objectief mogelijk, op wat er zo geweldig was: waarom waren collega’s geweldig (welke sfeer, welke activiteiten, ..), waarom was je functie geweldig (je verantwoordelijkheden, je taken, …) en wat was zo uniek aan het bedrijf (lokatie, communicatie, …)

Als je weet wat de magic was, is het makkelijker hem weer opnieuw te vinden.

verbroken relaties

Je laatste dag kwam en huilend beloofde jullie elkaar niet te vergeten en nu… Nu heb je het idee dat ze je vergeten zijn. Je laat regelmatig krabbels achter op Hyves, maar je krijgt niets terug. Je krijgt geen of late reacties op je emails. Kortom: je voelt je verraden en verlaten.

Hoe moelijk het ook is accepteer dat friends and colleagues come and go. Elke levensfase heeft mensen die een rol hebben, maar als die eenmaal gespeeld is hoeven ze niet noodzakelijker wijze op het toneel terug te keren. Geef aan jezelf toe dat ze belangrijk voor je waren, koester de fijne herinneringen maar besef: Time to move on.

Als je vast zit in het verleden, moet je je dat eerst realiseren maar daarna komt het vaak neer op accepteren. Accepteren kan moeilijk zijn, vooral als er heftige, pijnlijke emoties bij komen kijken. En soms kan het handig zijn daar hulp bij te zoeken.

Donderdag: Stuck in de toekomst…

x

x

x

Waarom financiele planning alles te maken heeft met je werk en je leven

Wendy voor Resume Rescue — Thu, 23 Sep 2010 06:57:28 +0000

Een paar weken geleden zat ik bij een grote Nederlandse bank waar ik al mijn hele leven spaar. Ik had een afspraak gemaakt om voor het eerst financieel advies te krijgen. Het was een gezellig gesprek en toen ik de deur uitliep dacht ik er serieus over na om in groene obligaties te stappen, maar… ik had ook een zeurend stemmetje in mijn hoofd die twee dingen bleef herhalen:

- het gesprek was gezellig, maar dat zou helemaal niet het eerste moeten zijn wat ik me herinner. Had ik niet geïnspireerd, goed voorgelicht met een financiële planning de deur uit moeten lopen?

- We hadden een aantal bankproducten besproken, alleen van deze bank uiteraard. Maar hadden we het niet over mij moeten hebben? Hadden we niet moeten bespreken wat mijn plannen en wensen zijn, wie ik ben en wat ik belangrijk vind? Kortom ik was een beetje verward, maar ook geïrriteerd….

Gelukkig ken ik iemand die financieel adviseur is, die ik vervolgens opbelde: “Hoi Rob (niet zijn eigen naam), ik zit eraan te denken om te gaan beleggen of misschien obligaties te kopen, maar misschien is het ook wel beter te blijven sparen.” Rob’s eerste reactie: “Wacht even, laten we eerst kijken naar wat je wilt doen de komende jaren en waar je zou willen zijn als je 50 of 60 bent.”

En zo zaten we afgelopen week ‘s avonds de mogelijkheden door te nemen. Financiële planning heeft een hele hoop met je carrière wensen en levensdoelen te maken! Dit is wat ik heb opgestoken van 1 avond over geld praten:

Sparen is grotendeels schijnveiligheid

Nederlanders sparen, we zijn er goed in (hoewel wel steeds minder) en zo bouwen we een vermogen op. Maar als de rente laag staat, zoals nu, dan verliest je geld in de loop der tijd zijn waarde. Een simpel voorbeeld, even geen rekening houdend met een partner, hypotheekrente aftrek etc.etc. Stel je hebt €30.000,- op je rekening staan:

2.1% rente = + €630,-

vermogensbelasting (1.2% over alles boven de 20.000) = -€120,-

inflatie (2% volgens de EU) = – €600,-

Jaarlijks neemt je vermogen dan met €90 af. Shocking toch?!

Banken die geld nodig hebben bieden hoge rente

Een hoge rente betekent dat mensen overstappen, maar als de bank vervolgens genoeg geld verzameld heeft, wordt de rente al snel weer naar beneden gebracht. Sommige mensen gaan dan weer op zoek naar een andere bank, maar de meesten blijven omdat ze niet doorhebben dat de rente gewijzigd is of omdat ze moe zijn van bank hoppen. Beter is om te zoeken naar een bank die langere tijd in de top 5 staat van hoogste rentes en daar je geld neer te zetten.

Het leven zit vol risico’s

Ok, dus als sparen niet altijd slim is, wat dan? De afgelopen jaren hebben we gezien wat er gebeurt als het fout gaat met beleggingsfondsen, woekerpolissen en grijpgrage bankmedewerkers. Beleggen is nu niet meer zo hot. En toch, op het moment dat je je beseft dat alles in het leven risico’s met zich mee brengt en je iemand vindt die verstand van zaken heeft (en die je vertrouwt) dan is beleggen opeens wel weer een optie. Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat voor mij beleggen moet, als ik m’n vermogen wil behouden en laten groeien.

Iedereen is anders

Niemand kan bepalen wat je met je geld wilt en wat je ermee moet doen. Je kan je wel laten voorlichten over wat je met je geld kan doen. Veel mensen willen een huis en een gezin, maar misschien wil jij wel een extra huisje bij de zee of elk jaar 2 maanden reizen, of stoppen met werken op je 60ste. Al jouw dromen hebben impact op hoe jij met je geld om gaat. Wat zijn jouw dromen?

It is all in the mix

Als je een globaal idee hebt van wat je de komende jaren wilt doen en waar je wilt zijn als je met pensioen gaat, dan kan je samen met een financieel adviseur gaan bekijken wat voor jou een goede mix van sparen en beleggen is. Er zijn duizenden combinaties denkbaar, maar waar het om gaat is dat je zorgt voor een veilige basis, zodat je aan je verplichtingen kan blijven voldoen. Vervolgens is het belangrijk te zorgen dat je een deel krijgt dat kan gaan groeien, alleen is vooraf niet bekend hoeveel dit zal groeien (niet zo veel? Dan maar geen tweede huisje…). En tot slot heb je het deel dat je hebt opgebouwd in een pensioenfonds en waar de staat voor zorgt. Deze drie delen samen moeten ervoor gaan zorgen dat jij je wensen zoveel mogelijk uit kan voeren!

Hou de regie

Heb je de mix bepaald, check dan 1 keer per jaar hoe het ervoor staat. Niet alleen financieel, maar ook in je leven: Wil je nog steeds wel gaan reizen, nu je net getrouwd bent? Door regelmatig te bekijken hoe het gaat, hou je de regie over je geld en je leven. Empowerment heet dat met een mooi woord ;)

Tijd telt

Tijd is een belangrijke factor. Hoe minder tijd hoe minder opties. Als je je geld over een paar jaar zeker weten nodig hebt, laat het dan op een spaarrekening staan.

Geld vastzetten is een geweldige manier voor banken om zekerheid te hebben, maar stel je zet je geld vast voor 18 jaar (een bekend voorbeeld is bijvoorbeeld een studieverzekering bij de geboorte van je kind), blijkt dat je zoon hyper intelligent en kan hij al gaan studeren op z’n 16de. (Dit is een uitzonderlijk voorbeeld maar ik wilde iets positiefs kiezen in plaats van hij overlijdt of hij wordt ernstig ziek, of hij moet naar een dure afkick kliniek… you name it… 18 jaar is lang!).

Bedenk dus goed hoeveel tijd je hebt en hoe eerder je begint met nadenken over je geld, hoe meer tijd je hebt om ervoor te zorgen dat je ermee kan doen wat je wilt doen.

Er zijn financieel adviseurs en financieel adviseurs

Iedereen mag zich financieel adviseur noemen. Let dus bij het kiezen op het soort financieel advies dat iemand geeft: Er zijn bijvoorbeeld adviseurs die alleen maar advies geven over verzekeringen, daar heb jij dus niets aan als je op zoek bent naar jouw mix.

Stel vragen als: hoe vaak wordt er gekeken naar de status van jouw pakket, van welke banken, verzekeringen e.d. krijgt hij/zij commissie en hoe vaak is hij/zij bijgeschoold? Kijk ook kritisch naar hoe het gesprek verloopt, het moet gaan om jouw leven en jouw plannen, niet om beleggingsfondsen, verzekeringspakketten en bankproducten.

Er is een keurmerk: CFO. Er zijn momenteel nog niet veel CFO’s in Nederland maar het aantal is groeiende. Adviseurs met dit keurmerk zijn de crème de la crème van de financiële planners.

Advies kost geld

Voor niets gaat de zon op en een goede adviseur zorgt ervoor dat het advies minder kost dan dat het opbrengt. Misplaatste zuinigheid noemt mijn zusje dat, als je niet bereid bent te betalen voor iets wat heel waardevol kan zijn.

Ik sta pas aan het begin van het bepalen van mijn mix: Ik heb een aantal vragenlijsten gehad om te kijken naar wat mijn plannen zijn en welk risico ik zou willen en kunnen nemen. Mijn partner vult ze ook in en daarna vergelijken we onze ideeën. Dan hebben we weer een afspraak met onze adviseur en kunnen we onze opties gaan bekijken. En weet je wat? Het is nog leuk ook!

Wil je meer lezen:

Dump little man: Important financial truths you should always remember

Man vs Depth

Zen Habits on Slow wealth

Foto credit: uhuru1701 on Flickr

Niet kunnen lezen en schrijven is geen leven

Wendy voor Resume Rescue — Wed, 15 Sep 2010 06:10:21 +0000

Afgelopen week was het Week van de Alfabetisering. Ik hoorde hier voor het eerst van toen de film the Reader op het filmfestival in Breda werd vertoond. Maar voordat we hem konden zien, was er eerst een speech van H.K.H. Prinses Laurentien. Sindsdien valt het me op als het over analfabetisme gaat. In Nederland zijn er ongeveer anderhalf miljoen mensen die moeite hebben met lezen en schrijven: Dat is ongeveer 13 procent van de volwassen bevolking. Ongelooflijk hoog. Er wordt tegenwoordig verschil gemaakt tussen laaggeletterd en analfabetisme. De laatste kan helemaal niet lezen of schrijven omdat hij het nooit geleerd heeft. De eerste heeft wel les gehad maar is toch niet in staat te lezen, te schrijven en dus zich te ontwikkelen.

Er zijn verschillende redenen waarom iemand laaggeletterd is. Maar de ergste reden moet zijn dat je het ooit wel kon, maar het kwijtgeraakt bent. Het is voor mij haast onmogelijk voor te stellen, maar er zijn mensen die niet of zelden iets lezen of schrijven en daarom op gegeven moment het ook niet meer kunnen.

Kunnen lezen is zelfstandig zijn

Zelfs nu het probleem bekend is, blijkt dat een groot deel van de huidige generatie niet goed genoeg leert lezen en schrijven om zichzelf zelfstandig te kunnen redden. Volgens het Onderwijsverslag uit 2003/2004 van de Inspectie van het Onderwijs, ligt dit percentage rond de 7% voor schoolverlaters. Het is mij niet duidelijk of dit getal sindsdien gestegen of gedaald is.

Ik denk dat laaggeletterd zijn steeds moeilijker wordt om mee te leven, want we moeten steeds zelfredzamer worden: Informatie vinden we met google, een treinkaartje kopen we uit een automaat en sommige klantenservices zijn alleen nog per e-mail te bereiken. Niet kunnen lezen en schrijven maakt het heel moeilijk om een fijn en makkelijk leven te hebben.

Solliciteren is onmogelijk

En ook als het aankomt op het vinden van een baan is het haast onmogelijk dit alleen te doen door te praten: Je moet een CV inleveren om achter de kassa te zitten bij een supermarkt, je moet een formulier invullen om te werken bij een fastfood keten en zelfs (uiteraard) bij het UWV wordt veel gewerkt met keuze menu’s en formulieren.

En dit is logisch natuurlijk, er zijn nagenoeg geen banen meer waarin je niet hoeft te lezen: Roosters worden doorgemaild, veiligheidsvoorschriften worden op posters uitgelegd en het is belangrijk om te blijven ontwikkelen dus iedere twee jaar moet je ‘op cursus’!

Sociaal isolement

Geen baan betekent weinig geld, weinig geld betekent weinig mogelijkheden en daarom snap ik wel dat mensen hun lees- en schrijfvaardigheden uiteindelijk kwijt kunnen raken. Als je niet werkt hoef je niet te lezen en er is waarschijnlijk geen geld voor een krant, bibliotheek of cursus. Maar hierdoor komen mensen wel steeds meer in een sociaal isolement. Gelukkig, en daarom schrijf ik dit ook, wordt er heel hard gewerkt om het aantal laaggeletterden naar beneden te brengen. En omdat het zeer onwaarschijnlijk is dat een laaggeletterd iemand dit leest, is het aan jou om een keer goed om je heen te kijken of er niet een collega of een kennis in jouw buurt ongeletterd zou kunnen zijn. Iemand die laaggeletterd is, kan vaak negatief zijn over dingen die veranderen, vraagt vaak om (dezelfde) uitleg, heeft moeite met roosters of ontwijkt bijvoorbeeld het invullen van formulieren. Misschien kan je hem of haar helpen, er is een telefoonnummer dat dag en nacht bereikbaar is: 0800 023 44 44, speciaal voor laaggeletterden.

Voor meer informatie: www.lezenenschrijven.nl

Disclaimer: ik ben niet verbonden aan de stichting lezen en schrijven. Uiteraard geef ik geld als de collectant langs komt, maar vanuit het oogpunt van carrièreplanning en het vinden van werk vind ik het belangrijk aandacht te besteden aan dit onderwerp.

Angst

Wendy voor Resume Rescue — Mon, 31 May 2010 06:26:53 +0000

Vroeger, toen we nog holbewoners waren was angst handig: We vluchtten op tijd en bleven in leven. Tegenwoordig hoeven we niet meer bang te zijn voor wolven, beren of andere gevaarlijke beesten en toch reageren we nog steeds op angst alsof het nog steeds een zaak van leven of dood is.

Heel vaak doen we iets niet, terwijl we het wel zouden willen: Ik zou best een andere baan willen. Ik wil graag een promotie. Ik zou graag in Spanje willen wonen. Ik wil afvallen. Waarom doen we dit niet, of proberen we het wel maar saboteren we onze pogingen?
Het is de angst iets niet te kunnen, niet goed genoeg te zijn. Bang zijn om je ideeën te delen met collega’s, bang dat je uitgelachen wordt. Het is de angst voor het onbekende en om op jezelf te moeten vertrouwen. Of om willen te veranderen en niet aan de verwachtingen te kunnen voldoen. De angst om de wedstrijd te verliezen en te falen.

Laat jij je leiden door angst? Ik wel, net als de meeste mensen, maar ik probeer het heel hard niet te doen. Lees Fear.Less een online magazine met verhalen over mensen die door zijn gegaan (of nog steeds gaan) ondanks de angst. Het inspireert en dat helpt tegen de angst, een beetje….

Een beetje positiviteit

Wendy voor Resume Rescue — Mon, 17 May 2010 06:54:18 +0000

Stel je hebt het gevoel dat je in de file staat: Je krijgt al een paar dagen weinig voor elkaar. Er gebeurt van alles waar je geen invloed op kan oefenen en je voelt je slecht omdat er niets uit je handen komt. Alles overkomt je. In het ondergaan van de situatie zit volgens mij de crux, want op het moment dat je beseft dat het slecht gaat, kan je er daadwerkelijk iets aan doen.

Ik word steeds beter in het accepteren dat het niet altijd perfect gaat, dat ik gewoon m’n mindere dagen heb. Ik kies dan iets mindere moeilijkere dingen van m’n to do lijstje en als er echt niets uit m’n handen komt dan stop ik ermee voor de dag. Ik heb het vertrouwen dat het de volgende dag anders zal zijn en meestal is dat ook zo. Ik begin me nu pas na een paar dagen zorgen te maken.

Herkenbaar? Karl van Work Happy Now heeft een interessant stukje geschreven over love the pain: Dingen die je vervelend vindt in je baan, maar die je wel veel leren. Voor mij is dat (nog steeds) de financiële kant van m’n werk: regels, uurtarieven, belasting het is altijd anders dan de vorige keer en voor een complete leek als ik is het jargon alleen al onbeklimbare berg. Maar ik blijf mezelf voorhouden: als ik het blijf doen, wordt het steeds makkelijker!

Sowieso wel goed om eens te kijken hoe een positieve houding je leven beïnvloedt en hoe je zelf invloed uit kan oefenen op hoe je je voelt. Ik heb in het boek optimisme ooit eens gelezen dat positieve optimistische mensen meer voor elkaar krijgen dan pessimistische mensen. Gewoon omdat ze doen en het vertoruwen hebben dat ze het kunnen. Sta je dus een keer in de file bedenk dan dat een klein beetje positiviteit je al in beweging kan krijgen. Hoe meer je oefent in positief zijn, hoe makkelijker dit zal worden.

File

Wendy voor Resume Rescue — Thu, 13 May 2010 06:47:24 +0000

Ik probeer files zo veel mogelijk te vermijden. Ik begin wat later dan de meeste mensen, dat helpt. Maar sinds meer mensen dat trucje ontdekt hebben, wel steeds minder (dank je wel ANWB). Heel soms sta ik in een file die totaal stil staat. Een ervaren rijder weet dat als je niet rijdt, dat er iets ernstigs gebeurd is.

Vorige week, 5 minuten voor de plek van bestemming stond het muurvast. Chaos van invoegende en uitvoegende auto’s, vrachtwagens die op de rem moeten en rakelings langs de file gaan. De wanhoop op het gezicht van de persoon achter me. Na een tijdje checkte ik maar eens m’n email: positief nieuws in m’n mailbox. Wonderbaarlijk wat dat met me deed: ik had geen stress meer, ik wond me niet meer op, ik vroeg me alleen maar af waarom ik stil stond. Uit ervaring weet ik helaas zeker dat slecht nieuws acuut het slechtste in me naar boven gehaald zou hebben. Uit zelfbescherming zou ik ook eigenlijk m’n mail niet moeten checken als ik zo stil sta. Dat vergroot natuurlijk alleen maar het gevoel van onmacht, maar ja… je moet toch wat.

Later bedacht ik me dat zulke files ook wel eens in het leven voorkomen. Je staat stil en je voelt je slachtoffer van iets onzichtbaars. Er gebeurt van alles om je heen, wat het alleen maar erger maakt. En het allerergste: je hebt totaal geen grip op de situatie. Stress, wanhoop, boosheid wisselen elkaar af. Alleen maar negatieve emoties. Afgaande op afgelopen week is het enige wat je dan blijkbaar nodig hebt iets positiefs. Iets wat je erop wijst dat het niet alleen maar slecht gaat.

Ik stel me nu voor dat als ik een volgende keer in zo’n levensfile sta, ik aan dit moment moet denken en actief op zoek moet gaan naar dat ene positieve iets. Zodat ik uit die spiraal kan komen. Uiteraard zie ik nu al gelijk waar de moeilijkheden zitten. Want je denkt dan helemaal niet aan zelfreflectie en al helemaal niet aan positieve dingen. Het zou best kunnen dat dit besef me al een stuk vooruit helpt.

Acties, productiviteit en andere belangrijke zaken

Wendy voor Resume Rescue — Mon, 15 Mar 2010 07:11:55 +0000

Er is iets aan zondagmiddag (in tegenstelling tot zondagavond) wat ervoor zorgt dat ik het gevoel heb zeeën van tijd te hebben. Het ideale moment voor een lange lunch met een goede vriendin. Lekker eten, goede thee, kaarsjes aan en dan praten, praten en praten. Het is al een antropologische studie an sich om te zien hoe onderwerpen elkaar afwisselen: werk, vrouwenzaken, werk, hobbies, werk, vakanties… Het voelt goed om de tijd te kunnen nemen voor deze stroom van gedachten.

We hebben het vandaag veel over productiviteit gehad. Ik heb onlangs, eindelijk, de four hour work week gelezen en het heeft me geïnspireerd om op een andere manier met m’n werk om te gaan: bewuster en met meer focus. Ik had altijd al een routine, dus het is niets nieuws, maar ik zie nu hoe het effectiever kan. Geen rocket science, wel nuttig.

Aan het einde van de dag bepalen wat de volgende dag af moet zijn

Tot de four hour work week werkte ik met een to-do lijst die ik constant bijwerkte. Aan het begin van de dag maakte ik een rangorde zodat er meestal iets van 10, 15 punten op de lijst terecht kwamen. Wat op nummer 1 stond lag aan het gemak of de snelheid waarmee het afgerond kon worden en uiteraard aan de prioriteit van de activiteit. Nu bepaal ik aan het einde van de werkdag wat voor de volgende dag absolute prioriteit heeft. Maximaal 3 punten – niet alles is immers hoogste prioriteit. Dit geeft mij meer gevoel van controle, alsof ik niet geleefd wordt door een lijst.

En bovendien maak ik de lijst niet op basis van gemak, snelheid en onmiddelijke prioriteit maar ik check ze ook aan mijn laten we ze maar grotere doelen noemen (zowel werkgerelateerd als persoonlijke groei). Het verbaast me hoe verschillend het resultaat af en toe is. Uiteraard moet nog steeds alles gedaan worden, maar door de taken te spiegelen aan het ‘grote geheel’ wordt duidelijk welke invloed je kan uitoefenen op je eigen resultaten en die van anderen.

Mail lezen nadat taak x af is

Omdat ik nu weet wat ik de volgende dag echt gedaan moet hebben, heb ik besloten om mijn mailbox pas te openen nadat op z’n minst 1 van die taken afgerond is en bij voorkeur alle drie. Voor alle tegen argumenten die je misschien hebt, verwijs ik je naar het boek, want geloof me: Mail ontvangen = niet hetzelfde als belangrijk zijn. De wereld vergaat niet als je je mail niet om 9 uur maar om 11 uur leest. Get real!
Ik zeg niet dat het makkelijk is. En zeker als je een event aan het organiseren bent en verschillende businesstrips aan het afspreken bent, is email handig. En toch, outlook kan aan en uit en daar heb ik de controle over heb. En.. hoe meer email ik uitstuur hoe meer ik er ontvang. Dat is een belangrijke conclusie.

Krijg ik van die gestresste emails met een rood uitroepteken dan pak ik de telefoon en verzoek mensen vriendelijk doch dringend mij de volgende keer te bellen met zulke vragen.

Een lege mailbox aan het einde van de dag

Ik heb een folder gemaakt die ‘lopende zaken’ heet. Aan het einde van de dag loop ik alle mails die in mijn inbox zitten door. De emails waar ik niets mee hoeft te doen (of al gedaan heb) gaan naar hun folder (project, organisatie, etc), waar nog wel actie op genomen moet worden, gaat naar de ‘lopende zaken folder’. Ik heb zitten denken wat nou het verschil maakt, want in feite kan m’n inbox ook een ‘nog te behandelen’ folder zijn. Ik denk dat het zo goed werkt omdat ik een duidelijk onderscheid maak tussen ‘afgerond’, ‘nog doen’ en ‘nog niet behandeld’. De ‘lopende zaken folder’ loop ik eens per dag, eens in de twee dagen door en ik probeer het aantal lopende zaken op ongeveer 30 te houden. Dit is voor mij een goed aantal. Dat zal voor iedereen verschillend zijn.

Tijd nemen om na te denken

Het eerste moment van de dag waarop ik stilzit/lig is vaak het moment waarop ik in bed kruip en het licht uitdoe. Dat is dan ook gelijk het moment waarop gedachtes komen en gaan en als ik pech heb wanneer de stress begint. Die stress heeft vaak te maken met al de dingen die ik nog wil of moet doen. Sinds kort neem ik daarom ’s avonds de tijd om een kwartier stil te zitten en na te denken. Het geeft me de tijd om alles wat aandacht nodig heeft tevoorschijn te laten komen en er iets mee te kunnen doen. In bed, in het donker, lijkt alles groter en moeilijker dan wanneer je op kan staan en van een gedachte een actiepuntje kan maken…

De rode draad is bewust omgaan met wat je doet, wat je wilt doen en wat je moet doen. Als je grip houdt op wat je nog wilt en moet doen, houd je ook grip op je leven en voel je je beter.

twee relevante links:

jumpstart your day night before evening

How to Actually Execute Your To-Do List: or, Why Writing It Down Doesn’t Actually Get It Done

Ik voel me goed

Wendy voor Resume Rescue — Fri, 12 Mar 2010 16:40:05 +0000

Ongeveer twee maanden geleden ben ik voor het eerst in m’n leven naar een diëtiste gegaan. Wist je dat dit door de meeste zorgverzekeraars vergoed wordt? Op haar advies ben ik bijna dagelijks een salade gaan eten. Sommige mensen genieten van een bord met slablaadjes of eten rauwe tomaten alsof het appels zijn. Ik niet.

Mijn eten moet in ‘evenwicht’ zijn: Een combinatie van de juisteingrediënten in de juiste verhouding. Dat is lastig met salades. Maar ik hou vol: bijna elke ochtend sta ik trouw een salade te maken die dan mee naar werk gaat. En ik voel me er erg goed bij.

De afgelopen 3 zondagen heb ik radicaal mijn kledingkast, werkkamer en de zolder opgeruimd en het voelt geweldig. Ik heb mezelf toestemming gegeven alle kleding weg te gooien die ik niet draag. Ook al heb ik ze nooit gedragen, ook al heb ik ze maar 2 keer gedragen of is het kledingstuk nog goed, maar wil het niet meer dragen, het mag weg. Eindelijk bevrijd van het schuldgevoel. Ik begin met een schone lei. En zie hier de link naar een van mijn goede voornemens voor dit jaar: Geen troep meer kopen…
Dingen die al 3 keer meeverhuisd zijn, heb ik resoluut in een zes vuilniszakken gegooid. Een paniekerig stemmetje (“dat is zonde!”) in m’n hoofd onderdrukkend (weg, weg, weg!). 500 fotonegatieven, die ik toch niet opnieuw ga ontwikkelen en al m’n studiespullen zijn nu ook verdwenen. Ik kan het nog bijna niet geloven, maar als ik naar m’n opgeschoonde kast kijk, voel ik me geweldig.
En ik voel me helemaal goed nu ik weet dat ik volgende week alles naar de weg geef winkel ga brengen, zodat mensen die helemaal niets hebben, mijn – toch nog best wel goede- spulletjes en kleding kunnen gebruiken.

En is het niet heerlijk dat de zon eindelijk echt is gaan schijnen? We zijn vandaag heerlijk truttig een half uurtje gaan fietsen. Koud, maar voelde zo goed!

Stapels zelfhulpboeken en internetpagina’s kunnen niet op tegen dit geweldig goede gevoel. Je kunt het niet creëren. De beste ‘vibes’ gebeuren gewoon als alles op ‘n plek valt: De juiste mensen, de juiste plek, de juiste tijd en de juiste energie. Juist omdat het me nu opvalt hoe goed ik me voel, besef ik dat ik als ik me minder goed voel, ik met een ‘positieve houding’ het beste van de situatie maak. Ook dan behaal ik goede resultaten, ook dan kan ik me goed voelen. Maar het gevoel wat ik nu heb datcreëer je niet met je verstand, je doorzettingsvermogen of je houding. Het gebeurt, ik ben me ervan bewust en ik geniet ervan.

Ik hoop dat ik me nog een tijdje zo mag voelen.