innocent water

Toen ik nog voor een groot bedrijf werkte dat dagelijks schaamteloos niet al te best doordachte producten de markt op slingert [hiermee bedoel ik dus niet Innocent drinks: ik heb deze foto gekozen omdat zij juist wel goede dingen doen...] en tegelijkertijd heel hard haar best doet om groen over te komen (klink ik te cynisch??), vroeg 1 van mijn vriendinnen me eens in de zoveel tijd of ik daar geen moeite mee had. Aangezien ik binnen mijn vakgebied zo’n beetje de coolste baan van Nederland had overviel ze me de eerste keer nogal. In de maanden, euhm jaren, daarna kon ik me geweten sussen door te denken: ik werk op de innovatie afdeling, wij zijn niet verantwoordelijk voor die troep, wij proberen juist de bedrijfscultuur te veranderen (onder andere dan he). maar het kriebelde toch wel.

Sta jij wel eens stil bij de vraag of je het eens bent met de producten die je bedrijf levert? Ben je het eens met de strategie die het bedrijf kiest? Moet je daar überhaupt een mening over hebben, zeker in deze crisis tijden waarin ‘we blij mogen zijn dan we een baan hebben’? En wat maakt dat de ene persoon totaal overtuigd is dat je een zo’n verantwoord mogelijk leven moet leven en dat een ander z’n schouders ophaalt? En nog belangrijker: waarom is deze attitude zo weinig besmettelijk?

Jouw invloed op de wereld

Het antwoord op deze vragen weet ik (nog) niet maar volgens mij heeft het te maken met wat ik ’sense of urgency’ noem: hoe erg is het nou helemaal? En met ‘personal impact’: hoeveel invloed denk je te hebben op deze wereld. Die ’sense of urgency’ is moeilijk aan te praten: we hebben allemaal de schokkende beelden van omgekapte hectaren regenwoud, de bioindustrie en hongerige afrikaanse kinderen gezien. waarschijnlijk al te vaak om er nog iets bij te voelen. Het probleem met die beelden is dat ze veel te ver van je af staan: Wat kan jou het schelen dat de dolfijnen uitsterven, dat kan het pas als vis in het algemeen een onbetaalbare delicatesse geworden. Tenzij je helemaal niet van vis houdt, dan zal het in het ergste geval je nooit iets kunnen schelen. Die sense of urgency is moeilijk aan te praten: daar moet je voor open staan en waarom zou je er voor open willen staan als het alleen maar heel erg nieuws is?

En daar komt ‘personal impact’ bij kijken, want je kan er alleen voor open staan als je optimistisch, open, ruimdenkend genoeg bent dat je kan denken: dit is echt heel erg, maar gelukkig kan ik m’n steentje bijdragen door 2 keer per week geen vlees te eten en kleding van bio katoen te kopen. Bovendien moet je geloven dat er met jou velen anderen zijn die dat ook voor ogen hebben.

Hoe meer ik weet wat ‘fout’ en ‘goed’ is, hoe duidelijker wordt waar ik niet bij betrokken wil zijn, maar moeilijker is om te besluiten waar je wel voor gaat: elk positief aspect heeft vaak een heel leger negatievelingen die alles willen doen om je te overtuigen ‘dat dit ook helemaal niet zo goed is voor het milieu hoor’….