File

Ik probeer files zo veel mogelijk te vermijden. Ik begin wat later dan de meeste mensen, dat helpt. Maar sinds meer mensen dat trucje ontdekt hebben, wel steeds minder (dank je wel ANWB). Heel soms sta ik in een file die totaal stil staat. Een ervaren rijder weet dat als je niet rijdt, dat er iets ernstigs gebeurd is.

Vorige week, 5 minuten voor de plek van bestemming stond het muurvast. Chaos van invoegende en uitvoegende auto’s, vrachtwagens die op de rem moeten en rakelings langs de file gaan. De wanhoop op het gezicht van de persoon achter me. Na een tijdje checkte ik maar eens m’n email: positief nieuws in m’n mailbox. Wonderbaarlijk wat dat met me deed: ik had geen stress meer, ik wond me niet meer op, ik vroeg me alleen maar af waarom ik stil stond. Uit ervaring weet ik helaas zeker dat slecht nieuws acuut het slechtste in me naar boven gehaald zou hebben. Uit zelfbescherming zou ik ook eigenlijk m’n mail niet moeten checken als ik zo stil sta. Dat vergroot natuurlijk alleen maar het gevoel van onmacht, maar ja… je moet toch wat.

Later bedacht ik me dat zulke files ook wel eens in het leven voorkomen. Je staat stil en je voelt je slachtoffer van iets onzichtbaars. Er gebeurt van alles om je heen, wat het alleen maar erger maakt. En het allerergste: je hebt totaal geen grip op de situatie. Stress, wanhoop, boosheid wisselen elkaar af. Alleen maar negatieve emoties. Afgaande op afgelopen week is het enige wat je dan blijkbaar nodig hebt iets positiefs. Iets wat je erop wijst dat het niet alleen maar slecht gaat.

Ik stel me nu voor dat als ik een volgende keer in zo’n levensfile sta, ik aan dit moment moet denken en actief op zoek moet gaan naar dat ene positieve iets. Zodat ik uit die spiraal kan komen. Uiteraard zie ik nu al gelijk waar de moeilijkheden zitten. Want je denkt dan helemaal niet aan zelfreflectie en al helemaal niet aan positieve dingen. Het zou best kunnen dat dit besef me al een stuk vooruit helpt.