Carrière switches en zijwegen

Misschien ben je hier omdat je voor het eerst gaat solliciteren of heb je besloten dat je na 10 jaar bij dezelfde werkgever ergens anders wil gaan werken. Hoe dan ook, de meesten van ons zullen tot ons 67ste moeten werken en de grote vraag is: hoe hou je het leuk? Sommigen blijven hun hele leven hetzelfde doen, anderen maken een drastische carrièresprong. En er is nog een tussenweg: de zijweg in je huidige carrière.

In mijn directe omgeving zie ik hem bij m’n moeder: zij werkte ongeveer 15 jaar parttime als zelfstandig logopediste en parttime op een ZMLK school, toen ze steeds vaker het ‘been there done that’ gevoel begon te krijgen verkocht ze de praktijk en breidde haar uren op school uit. Maar ook hier begon het al snel te kriebelen. M’n moeder houdt niet van kriebelende dingen, dus ging ze actief om zich heen kijken en ontdekte een uitdagende cursus. Alle puzzelstukjes vielen op hun plek. Met kennis uit deze cursus zou ze een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van de kinderen bij haar op school. Hierdoor zou ze meer waardering en erkenning krijgen voor haar werk, waardoor ze weer meer plezier zou krijgen.
Tegelijkertijd had de school na jaren van twijfelachtige directeuren een nieuwe directeur met (people) management skills gekregen. Hij zag niet alleen mogelijkheden voor mijn moeder maar ook voor de positioneringsmogelijkheden (en dus financiële mogelijkheden) voor de school.
Binnen een jaar was de cursus afgerond en haar nieuwe kennis en enthousiasme worden zeer gewaardeerd door haar collega’s. M’n moeder is nu bijna niet meer met logopedische zaken bezig, maar dat vindt ze niet erg: ze heeft zich gespecialiseerd in een nieuwe tak van sport zonder van ‘branche’ te wisselen. Dit had niet kunnen gebeuren zonder zelfreflectie. Mijn moeder vraagt zichzelf regelmatig af: ben ik blij met hoe het gaat, is er iets wat ik mis, zou ik nog meer kunnen?

Zonder een win-win situatie: mijn moeder ging actief op zoek naar nieuwe mogelijkheden die zowel voor haar als voor de school waardevol konden zijn.

Zonder open minds: haar directeur zag kansen in plaats van moeilijkheden en was niet te beroerd om financiële middelen en haar tijd beschikbaar te stellen. Daarnaast staan haar collega’s heel open voor haar suggesties en wat ze geleerd heeft.

En zonder inzet: m’n moeder is met positieve energie aan deze cursus begonnen en liep af en toe een stapje harder dan strikt noodzakelijk. Ze maakte bijvoorbeeld in de avonduren extra materiaal en zelfs toen ze na een operatie thuis was maakte ze nog materiaal op verzoek van collega’s (… ze verveelde zich zo…). Momenteel is ze, samen met de directeur, verschillende mogelijkheden aan het verkennen om de nieuwe kennis ook buiten hun eigen school te vermarkten. Ik zie mijn moeder wel tot haar 67ste doorwerken!

En jij? Kriebelt het op je werk? Wat is jouw zijweg?