en… wat ben je waard?

Vooral vrouwen hebben nogal eens de neiging sociaal wenselijke, vrouwelijke deugden op te schrijven als ‘kernkwaliteit’. Zoals inlevingsvermogen en begrip of hulpvaardigheid en goed kunnen luisteren. Maar zijn dit echte kwaliteiten? Niet als je inlevingsvermogen ervoor zorgt dat alles en iedereen op jouw schouder uithuilt en je energie meegenomen wordt door diegene de even wat inlevingsvermogen nodig had. En niet als je altijd degene bent die langer doorwerkt om die ene klus af te maken, terwijl je collega’s weggerend zijn om de kinderen van de creche te halen.

Wat als je kernkwaliteit alleen maar sociaal onwenselijk gedrag kon zijn? Goed kunnen liegen, lekker egoïstisch zijn, of heerlijk kunnen luieren?