De forced jump, de scary move of de passion thrill

In welke achtbaan van het zoeken naar werk zit jij? De forced jump, de scary move of de passion thrill?

Forced jump

Stel je hebt door een fusie een nieuwe manager gekregen waarmee je totaal niet op 1 lijn zit of je hebt een jaar geleden een baan geaccepteerd die niet blijkt te zijn wat je ervan verwacht had. Je kan gaan zitten klagen [link] maar uiteindelijk zal je toch op zoek moeten gaan naar een nieuwe baan. Dit is absoluut geen verkeerde uitgangspositie en zelfs al zou je 2 keer in 3 jaar van baan veranderd zijn, dan nog kan je dit als iets positiefs naar voren brengen. Het kan echter wel een behoorlijk heftige tijd zijn waar je doorheen moet. Toen ik ervoor koos weg te gaan bij mijn vorige werkgever ging ik door verschillende fasen (die al met al bijna een half jaar duurde), die ik de forced jump noem.
Je gaat van ontkenning: mijn functie is uniek en super gewild, waarom heb ik het dan niet naar m’n zin? Langs boosheid: Door slecht management heb ik het niet meer naar m’n zin! en vervolgens besluit je tot actie, maar wel afgewisseld met angst: Tijd voor iets nieuws! (maar wat als ik nou niets kan vinden dat net zo cool is) Ik ga m’n eigen weg! (maar hier weet ik waar ik goed in ben)
En toen ben ik gesprongen want ik besefte me dat ik in Nederland niet kon vinden wat ik al had gehad, maar wel wat ik nog niet had gehad. Want hoe perfect m’n baan ook was, ik wist heus wel dat ik niet van al m’n kwaliteiten gebruik maakte. Toen ik die deur eenmaal opengezet had, kon ik op zoek naar wat ik interessant vond en op zoek naar wat al m’n kwaliteiten waren (en niet alleen voor m’n huidige functie).

De scary move

Stel je hebt meerdere malen gevraagd om promotie, maar nu is niet het goed moment. Of je hebt ontdekt dat je collega’s met dezelfde functie meer verdienen en er is geen mogelijkheid meer om deze achterstand binnenshuis in te halen. Langzaam begin je je te beseffen dat het gras ergens anders inderdaad groener is en voor je het weet ben je ingestapt in de scary move. Je gaat eerst door verontwaardiging: verdorie, nou hebben m’n vrienden al weer een flinke loonsverhoging gekregen en djeeze, die kennis is alweer op training! Na een tijdje besef je dat het niet beter wordt: je hebt meerdere malen die beloofde promotie aangekaart en owja, het training budget is dit jaar gecancelled. Nu moet je je loyaliteit overboord gooien, want je beseft je dat je manager ook maar weinig invloed heeft in de organisatie en die geweldige collega’s, hoe kan je die nou achter laten? Heb je deze loyaliteitscrisis overwonnen dan is het tijd te zoeken naar waar het gras echt groener is en is het aan jou om uit te vinden wat je precies zoekt.

De passion thrill

Stel, je werkt nou zo’n 5 jaar als xxxx waarvoor je zo’n 5 jaar gestudeerd hebt en op een dag besef je je: ik vind dit helemaal niet leuk. Je bent een paar keer van baan verandert want je dacht dat het daaraan lag, maar opeens weet je het: dit is het niet. Welkom to the passion thrill! De wereld ligt voor je open, wat ga je doen? Sommigen weten het, maar vaak is het dat onbestemde gevoel…. Eigenlijk zat je al in de passion thrill nog voordat je het wist: Allereerst ging je harder werken, of probeerde je op andere manier je werksituatie te verbeteren. Toen kwam de verbijstering: je hebt op het verkeerde paard gewed, je hebt je in het verkeerde avontuur gestort, je hebt het, kortom, al heel lang fout. Vervolgens komt het besef, de euforie en de onzekerheid in 1: wat ga je doen? En dan valt het P woord: wat is je passie eigenlijk? Wat wil je nou eigenlijk echt? Heb web staat vol met (zelfhulp) blogs, er zijn consultants die je hun diensten aanbieden en er zijn honderden boeken over geschreven. Ik had het hier laatst met een vriendin over en onze conclusie was dat het vinden van je passie hard werken is. Jezelf vragen stellen die je nog nooit eerder hebt gesteld en dingen uitproberen met een open mind. Je kunt het niet forceren, want dan is het geen passie, maar je moet wel blijven bewegen want anders vind je je passie nooit.